Gezinstherapie

familietherapieHet doel van de gezinstherapie is het verduidelijken en benoemen van de problemen, het samen met de deelnemers zoeken naar betere oplossingen en het doorbreken van vastgeroeste reactiepatronen. Hierbij wordt altijd gezocht naar, en gebruik gemaakt van, de eigen krachtbronnen van betrokkenen. Aangetoond is dat gezinstherapie een effectieve vorm van therapie is. Spanningen  kunnen verminderen en problemen zijn beter te accepteren en te hanteren.

Deze erkende vorm van psychotherapie wordt ook wel systeemtherapie genoemd. De onderliggende gedachte is dat relaties, gezin en verdere omgeving een systeem vormen en dat psychische klachten of psychiatrische stoornissen nooit op zichzelf staan. Dikwijls hebben ze te maken met de situatie waarin iemand leeft. Het systeem kan bestaan uit ouders en kinderen, grootouders, de sociale omgeving, de school, de kerk en het werk. Binnen het sociale systeem beïnvloeden mensen elkaar. Daarbij spelen o.m. persoonlijke en sociaal - culturele tradities een rol. De wisselwerking tussen het individu en de situatie waarin iemand verkeert, kan leiden tot het ontstaan van problemen en klachten. In deze wisselwerking kan vrij gemakkelijk een vicieuze cirkel ontstaan, waarvan eigenlijk niemand weet waar en wanneer die is ontstaan.

Gezinstherapie richt zich daarom op de aangemelde problematiek èn op relaties en de bestaande omgangspatronen in het gezin.  Meestal worden problemen veroorzaakt door verkeerde keuzes bij het zoeken naar oplossingen voor spanningen die zich voordoen in het dagelijks leven. Deze spanningen kunnen ook blijven bestaan in de wisselwerking met het grotere familieverband. De verkeerd gekozen oplossingen voor de spanningen, kunnen leiden tot relatieverstoringen tussen ouders onderling of tussen ouders en kinderen, maar ook tot verstoring in het grotere familie- en sociale verband.

De partnerrelatie kan nauw verweven zijn met de ouderschaprelatie. De wisselwerking tussen problemen in de partnerrelatie en die in de ouderschapsrelatie kan tot een onontwarbare knoop leiden. Een ongelukkig samen gaan van deze problemen kan leiden tot grondige ontsporing van het sociale systeem waarin iemand leeft. Problemen die zich in het gezin voordoen kunnen gekoppeld zijn aan problemen in de partnerrelatie maar de omgekeerde koppeling kan ook bestaan. Soms blijkt daarom naast gezinstherapie ook partnerrelatie therapie zinvol.

Wanneer iemand in een (echt)scheiding situatie is terecht gekomen is het vaak ingewikkeld om de rollen van ouders en ex-partners goed te onderscheiden. Dit is meestal de reden voor lang voortdurende onoplosbare onenigheden, bij het voorgoed uit elkaar gaan en bij ruzies omtrent de omgangsregeling met de kinderen.

Wanneer gescheiden ouders opnieuw een gezin vormen met een nieuwe partner, ontstaat een zgn. nieuw stiefgezin. Bekend is dat het vormen van een nieuw stiefgezin redelijk hoge eisen stelt aan de betrokken familie- en gezinsleden. Er is een reële kans dat er spanningen kunnen optreden in de ontwikkeling van het nieuw samengestelde gezin. Hierbij kunnen ook verkeerde keuzes worden gemaakt voor de oplossing van de spanningen.  Gezinstherapie kan zowel bij echtscheiding waarbij kinderen betrokken zijn, als bij nieuw stiefgezin vorming, een helpende hand bieden.

Back to top